Vanochtend werd ik wakker met de mededeling voor vriendlief; schat… we gaan een huis kopen. Vriendlief knipperde twee keer met zijn ogen, “maar dat wil je toch helemaal niet?”.
Aanleiding was eerder deze week, toen vriendlief tot de conclusie kwam dat hij kastruimte te weinig had (deze conclusie heb ik voor mezelf al getrokken de dag nadat ik bij vriendlief ben ingetrokken). Vriendlief vroeg “schat, mijn kast is de klein, kan ik een lade uit jou kast gebruiken?”. Ik keek hem aan, knipperde twee keer met mijn ogen en begon hard te lachen, heel hard te lachen.
Dus vond ik het tijd om een huis te kopen. Laten er in de straat zou net twee huizen te koop staan. Een twee huizen verder op, welke “wel oke” is. Een een tegenover ons. Dit huis heeft een lange gang, voor je de trap op naar boven moet (en die gang kan je volhangen met fotolijstjes), een woonkamer, een keuken, een mini balkon, een toilet, een voorraadkast (zeer belangrijk), twee slaapkamers, een badkamer met toilet. En nu de belangrijkste punten waarom het voor mij een droomhuis is; vaatwasmachine, bad, dakterras. Ik ben verkocht! Dat vriendlief kijkt naar de staat van het huis en de verhouding prijs-kwaliteit-oppervlakte zal me een zorg zijn; een bad… ik kan ik dit huis gelukkig sterven! Ik bad, of op het dakterras. Nadat ik de vaatwasser heb aangezet.
Hypotheek. Dat is een leuke. Wat dat Aleida nu ineens besluit dat ze een huis wil kopen, zal de bank niet leuk vinden. Of vriendlief, geen idee wat hij vind. Dus zit ik er in ieder geval aan te denken om eens het huis van binnen te kijken, verliefd op het huis te worden, en er daarna bij de bank achter te komen dat ik het huis niet kan kopen. Of als mijn ouders vertellen dat het waarschijnlijk niet zo’n slimme move is.
Ach, laat me even dromen. Ik werk net twee maanden; ik voel me al heel volwassen!
Are you fucking kidding me?
Ja echt, Echte meisjes op zoek naar zichzelf. (Iemand die het volgt en het serieus nog leuk vind, sorry!)
Ten eerste de naam. ‘Echte meisjes’, op een enkeling na zijn die meisjes niet echt, althans.. niet alles aan hun lichaam is volgens mij door moeder natuur zo bedoeld. Daarnaast ‘op zoek naar zichzelf’, aangezien de meisjes (wederom, op een enkeling na) het IQ van een pinda met hoofdpijn hebben, ben ik benieuwd hoe zij zichzelf gaan vinden. In de korte momenten die ik naar het programma heb gekeken kreeg ik trouwens ook niet de indruk dat de meisjes echt bezig waren zichzelf te vinden, eerder te bitchfithen met elkaar.
Maar daar blijft het niet bij. We hebben namelijk ook In love with Sterretje. IQ-missend Nederland staat weer te juichen en zit met de gehele familie voor de buis. Nu was Oh Oh Cherso nog te pruimen, al is het kansloos vergeleken met de helden van Jersey Shore (Meatballs!). Maar uhm… Tja, uhm… that’s all there is to say. Ik wil het niet eens zien op de buis.
Waar blijft een studenten reality serie? En dan hoeft er niet eens een geldprijs te winnen zijn, een gratis vat bier will do! Spreek je wel een geheel nieuwe doelgroep aan, beste heren van de commerciële zenders. Ik zou aan de buis zitten, zo was ik namelijk die hard fan van Feuten.
De kostbare momenten die ik ‘s avonds heb om televisie te krijgen (you know, met een bord op schoot op de bank, of in bed met je telefoon ondertussen in je handjes), wil ik iets zien wat mijn ogen en/of hersentjes prikkelt. Het acht uur journaal will do, maar een beetje lachen mag ook. Helaas voldoen bovenstaande hier niet aan.
Herkent u zich in mijn verhaal? Download dan How I Met Your Mother, geniaal!
Als je een blog hebt, hoor je te typen, maar niet…
Fulltime werken en niet aan je blog denken, zoals ik deed.
Een hele hoop foto’s schieten, bij elke foto denken “daar past een mooie post bij” en het uiteindelijk niet posten, zoals ik deed.
Een weekje all inclusive met je luie kont in Turkije ertrouliggen, zoals ik deed.
Je zorgen te maken over een tent voor Pinkpop, zoals ik deed.
Nee, serieus. Geen tent, maar wel twee zusjes van 15 die door hun mams aan mij zijn toevertrouwd. Hoe moet ik uitleggen dat ze drie dagen met hun kont in het gras -letterlijk- liggen… ;)
Een blog typen over het feit dat je nooit een blog typt, zoals ik nu doe.
De verhaallijn van Quinn in Glee maar stom te vinden, zoals ik vind.
De verhaallijn van Chuck in Gossip Girl echter GE-WEL-DIG (en een tikkeltje over de top) te vinden, zoals ik vind.
Om 06:40 dagelijks op de fiets te stappen omdat je je trein anders mist. En dus niet om 06:45 bedenken dat je je nog moet aankleden en op moet maken, zoals ik nu bedenk. Fuck.
Ik beloof snel een post van een hoogwaardiger niveau.
Ik hou van nachtfoto’s. Foto’s van een snelweg bij nacht, of een skyline bij nacht, zijn voor mij oogstrelers. Helaas is het op dit moment koud buiten ‘s avonds, en ben ik simpelweg te lui (en te blut) om met een statief buiten plaatjes te gaan schieten.
Een alternatief is om met mijn liefste camera vanuit mijn woonkamer te oefenen; lichten uit en gaan! Vooral de laatste foto is voor mij onwijs goed gelukt, zeker omdat het een probeersel was.
